قالب های قراردادی مالکیت فکری

0 1
  • تاریخ : ۱۳۹۹/۱/۳۱
  • بازدید : 469
  • چاپ این صفحه
امتیاز 5.00 تعداد رای 1

قالب های قراردادی مالکیت فکری

امروزه ارزش اموال فکری برکسی پوشیده نیست و برای سرمایه گذاران و پدیدآورندگان در این حوزه، اهمیت به سزایی دارد. معاملات این اموال در قالب هایی تنظیم می گردد که در مقاله زیر به معرفی این قالب ها می پردازیم. 

 

توصیف حقوقی مالکیت فکری

اموال فکری زاییده تراوشات ذهنی پدیدآورنده است و می توان به وصف حقوقی "موضوع" و "حکم" این اموال پرداخت. از لحاظ موضوعی، این اموال می توان ایده ، اطلاعات و نتایج خلاقانه در معنای عام را، مثال زد. از لحاظ حکمی، حق سلبی، حق مادی و معنوی را مثال زد. در همین راستا قانونگذران در پی شناسایی قالب های قراردادی برای نقل و انتقال این اموال   و اسباب ضمان آن هستند که می توان این قالب ها را در فعالیت های اقتصادی را به چهاردسته زیر تقسیم کرد.

  • تولید و انتقال (واگذاری)
  • لیسانس (امکان بهره برداری)
  • فرانشیز
  • انتقال فن آوری

قرارداد تولید و انتقال ( واگذاری)

 در این نوع قراردادها، پدیدآورنده عالم و آگاه است به آنچه می خواهد پدید آورد. به این معنا که با آگاهی کامل حقوق خود را واگذار می کنند. این نوع قرارداد می تواند به صورت کلی یا جزیی باشد هرچند این تفکیک از نگاه حقوقدان ها از موارد اختلافی است چراکه عده ایی معتقد هستند در اموال کالا محور نیز تملیک جزیی، سوال برانگیز است چه برسد به اموال فکری که کالا محور نمی باشند و عموما خروجی کالا دارند.

 

قرارداد لیسانس ( امکان بهره برداری)

این نوع قرارداد به متقاضی آن امکان بهره بردای می دهد و اذن استفاده با حفظ حقوق مالکانه دارنده آن و امکان انتفاع تجاری به متقاضی، اعطا می شود. لیسانس در خصوص اختراعات، حق تمتع و حق بهره برداری در بازه زمانی مشخصی را به متقاضی منتقل می کند.

 

فرانشیز

این نوع معاملات امروزه صنعتی خاص شمرده می شوند. به این معنا که دارنده آن به نسبت قرارداد واگذاری و لیسانس آگاه تراست چراکه حقوق خود را واضح تر شناخته و ارزش تجاری دارایی فکری خود را می داند و در قالب برندی خاص چند کالا یا خدماتی  را تولید، توزیع می کند.  به نوعی خودش یه بسته یا دارایی فکری است که عموما محدود به زمان نمی باشد و در فرانشیز توزیعی، شبکه توزیعی با یک برند عمل می کند و با تعهدات آن با قراردادهای نمایندگی تجاری متفاوت است.  

 

قرارداد انتقال فن آوری

بر خلاف فرانشیز، این نوع معامله صنعت نمی باشد و جذب فن آوری است. این نوع معاملات به نوعی، بومی سازی است که نیاز کشورهای در حال توسعه را رفع می کند و فراتر از تملک حقوقی است چراکه پرسنل فنی متقاضیان آن می بایستی قادر به فهم و بهره برداری تجاری آن باشند و از سویی دیگر بستر اجتماعی آن نیز باید فراهم باشد. به عبارتی می توان گفت از از سیاسی ترین نوع معاملات مالکیت فکری محسوب می شود.

 

 قانون ایران

به رسمیت شناختن مالکیت اموال فکری در قوانین اولیه مورد تردید بود اما در قانون ثبت اختراعات، طرح صنعتی و علایم تجاری مصوب 1386 اصل مالکیت را به رسمیت شناخته است و درماده 38 آن انواع نقل و انتقال را بیان کرده است.

نگارنده : مریم مهردوست

منبع
امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

نظر دهید

گزارش