گردشگری و مالکیت فکری - بخش دوم

0 0
  • تاریخ : ۱۴۰۰/۳/۲۶
  • بازدید : 103
  • چاپ این صفحه
امتیاز 5.00 تعداد رای 1

گردشگری  و مالکیت فکری - بخش دوم

صنعت گردشگری نقشی اساسی در جذب سرمایه در کشورها به ویژه کشورهای در حال توسعه ایجاد می کند. در رشته نوشتارهای ایم موسسه، برآنیم به رابطه بین مالکیت فکری و این صنعت بپردازیم.

 ارتباط گردشگری و مالکیت فکری

ممکن است اینگونه به نظر برسد که این صنعت ارتباطی با مالکیت فکری ندارد اما با بیان مصادیق صنعت مذکور در بخش قبلی می توان نتیجه گرفت که رابطه بین آنها عموم و خصوص من وجه است. به بیانی دیگر گردشگری هم جنبه خدماتی دارد و هم مشمول اموال فکری موثر در رشد اقتصادی هر کشوری است.

همانطور که می دانید حقوق مالکیت فکری قابلیت تملک فردی و جمعی را دارد و عموما این اموال از منظر گردشگری، مالکیت عمومی دارند و متعلق به منطقه خاص جغرافیایی است. در همین راستا، نشان های جغرافیایی در احقاق حقوق بومی و سنتی نقشی پررنگ ایفاء می کنند. حمایت از حقوق مالکیت فکری بومی و سنتی، بستری مناسب برای توسعه فرهنگ، خلاقیت و تولید صنایع خاص فراهم می کند.

در حالت کلی صنعت گردشگری به دو دسته خدمات طب سنتی در حوزه نشان های جغرافیایی و حقوق علایم در تجاری سازی محصولات تولیدی مناطق خاص جغرافیایی، تقسیم می گردد. در ادامه می توان تلاقی حقوق مالکیت فکری در حوزه های مختلف را اینچنین تشریح کرد:

  • تلاقی مالکیت ادبی و هنری با این صنعت را  می توان نمودهای فرهنگ عامه و فولکلور دانست.
  • تلاقی مالکیت صنعتی با این صنعت را می توان نشان های جغرافیایی در کشاورزی و طب سنتی در حوزه اختراعات، صنایع دستی در معنای عام و علایم تجاری جمعی و انفرادی در حوزه کالا و خدمات دانست.

برند مقصد گردشگری

از دیدگاه حقوق مالکیت فکری، برند مقصد گردشگری از سرمایه های فکری – Intellectual Capital محسوب می گردد و صنعت گردشگری همچون اهرمی عمل کرده و رقابت Competitive Territory  را به تعامل  Corporative Territory تبدیل می کند. بدیهی است بدون حمایت مالکیت فکری از این صنعت، سرمایه گذاری در این حوزه مقرون به صرفه نمی باشد چراکه بدون حمایت مالکیت فکری امکان تمایزبخشی وجود ندارد و ریسک جعل و تقلب در اموال فکری این حوزه به وجود می آید. این نوع سوء استفاده های به مفت سواری Free Riding شهرت دارد.

چالش های گردشگری در ایران با رویکرد مالکیت فکری

ایران علیرغم پتانسیل بسیار بالا در این صنعت فعال نیست و از ظرفیت های گردشگری و مالکیت فکری خود استفاده نکرده است. باید در نظر داشت فارغ از مشکلات سیاسی و فقدان روابط دوستانه با کشورهای دیگر، حقوقدانها نیز بستر و زیر ساختی مناسب در حمایت از تلاقی حقوق مالکیت فکری و صنعت گردشگری فراهم نکرده اند. با توجه به اوضاع اقتصادی امروزی، توجه به این موضوع اهمیت پیدا می کند و به نظر می رسد رفع موارد زیر نقشی مهم در برخورد با چالشها ایفاء کند.

  • به رسمیت شناختن فولکلور و اختصاص رشته ایی دانشگاه با این موضوع و ایجاد تیم حفاظت از این میراث گردشگری.
  • نظارت سازمان صنایع دستی در تمایز بخشی آثار صنعتگران و تشویق آنان به ثبت علامت.
  • جذب سرمایه خارجی در بهره برداری از ظرفیت های گردشگری و تنوع بومی ایران.
  • نام گذاری شهرها و روستاهای  و ثبت علامت یا لوگوی خاص  برای این مکانها که اصطلاحا "برند مقصد گردشگری" محسوب می گردد.

امید داریم که مسئولین بیش از پیش به این مهم توجه نمایند و مشکلات اقتصادی  را با ایجاد اشتغال و رونق صنعت گردشگری مرتفع نمایند.

گردآورنده  : مریم مهردوست

منبع
امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

نظر دهید

گزارش