طب سنتی و مالکیت فکری- بخش اول

0 0
  • تاریخ : ۱۴۰۰/۳/۳۱
  • بازدید : 165
  • چاپ این صفحه
امتیاز 5.00 تعداد رای 1

طب سنتی و مالکیت فکری- بخش اول

: طب سنتی در کشورهای با سابقه تاریخی از موضوعات آشنایی است و به نظر می رسد این نوع روشهای درمانی در کشورهای در حال توسعه مقبولتر است. این موضوع از یکی از مباحث مالکیت فکری است که سرمایه گذاران کشورهای توسعه یافته از ارزش آن آگاهی داشته و از منافع اقتصادی آن بهره مند می شوند در حالیکه توجه به این موضوع در کشورهای در حال توسعه، مغفول مانده است. در رشته نوشتار این موسسه به جایگاه این موضوع در نظام مالکیت فکری و بهره بردای اقتصادی از آن می پردازیم.

طب سنتی چیست

طب سنتی به دانش سنتی نهان در مناطق جغرافیایی مختلف گفته می شود که راهکاری درمانی دارد. منطبق بر تعریف سازمان بهداشت جهانی مجموعه ایی از دانسته ها، مهارتها و اعمالی که بر پایه نظریه و باورهایی بومی و فرهنگی مختلف است و نقشی در پیشگیری یا بهبود درد دارند. عموما این موضوع در مقابل طب مبتنی بر شواهد قرار می گیرد. از سویی دیگر طب سنتی نمادی از آداب و رسوم مناطق خاص جغرافیایی است و به نظر می رسد رابطه مستقیمی با فرهنگ و تاریخ مناطق داشته باشد چراکه این طب ثمره آزمون و خطای بشری در درمان و تسکین بیماری در دوره ایی است که منابع منسجم علمی در دست نبوده است.

از ویژگی های بارز طب سنتی می توان به : اعتقاد به ریشه روان تنی بیماری ها، تمرکز بر شیوه زندگی در اثربخشی درمان و پیشگیری از بیماری، درمان یک بیماری به شیوه های مختلف با توجه به نیازهای فردی بیمار اشاره کرد.

نقش طب سنتی در مالکیت فکری

همانطور که در تعریف بیان شد، این طب متکی به دانش فنی و مهارت افراد بومی است و به عبارتی می توان گفت زاده تراوشات ذهنی پدیدآورنده است. از سویی در خلق این دانش موضوعات زیست محیطی اعم از پوشش گیاهی منطقه دخیل است. با این اوصاف به روشنی می توان یافت که این موضوع دو مبحث دانش و نشان های جغرافیایی در مالکیت فکری را در بر می گیرد.

جایگاه اقتصادی طب سنتی

از آنجاکه امروزه عوارض داروهای شیمیایی بر بدن بیش از پیش مورد نظر مصرف کنندگان قرار گرفته، مصرف کنندگان به استفاده از داروهای گیاهی تمایل بیشتری پیدا کرده اند و به همین دلیل سرمایه گذاران اقتصادی از این موضوع برای تحقق اهداف تجاری خود استفاده می نمایند. در همین راستا بسیار مشاهده شده است که این اموال مورد سرقت و تعرض قرار گرفته شده اند و برای جلوگیری از تضیع این حقوق، نظام حقوقی خاص مورد نیاز است. نکته قابل توجه ایی که در این حوزه وجود دارد این است که تمرکز جغرافیایی منابع ژنتیکی و طب سنتی بیشتر در کشورهای در حال توسعه است و ناتوانی علمی و تخصصی این کشورها از یک سو و فقدان قوانین حوزه مالکیت فکری، خطر سوء استفاده و عدم النفع ساکنین این منطقه از وجهه اقتصادی این منابع را افزایش می دهد.

ساکنین بومی این مناطق با تاراج و تعرض به منابع ژنتیکی و استفاده غیرمجاز از طب سنتی حاکم در مناطق بومی خود بر این تصور هستند که مالکیت فکری نه تنها کمکی به محافظت از اموال فکری آنها نکرده است بلکه مسیر را برای بهره برداری اقتصادی و مفت سواری کشورهای در حال توسعه را فراهم کرده است که در ادامه به مسائل و راهکارهای حقوقی این مساله خواهیم پرداخت.

گردآورنده  : مریم مهردوست

منبع
امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

نظر دهید

گزارش