آثار مثبت و منفی دکترین استیفای حق

0 0
  • تاریخ : ۱۳۹۹/۹/۳
  • بازدید : 394
  • چاپ این صفحه
امتیاز 5.00 تعداد رای 1

آثار مثبت و منفی  دکترین استیفای حق

در مفاهیم مالکیت فکری، دکترین استیفای حق یکی از مهم ترین مبانی دادرسی می باشد. در این نوشتار برآنیم مختصرا شما را با مزایا و معایت این دکترین آشنا کنیم.

 

آثار مثبت دکترین استیفای حق

در نوشتار قبلی مختصرا به بیان و توصیف مفهوم حقوقی مذکور پرداختیم. در حالت کلی می توان گفت که این نظام، اساسا برای موارد زیر طراحی شده که این موارد، از مزایای این دکترین محسوب می گردد :

  • دسترسی به آثار مالکیت فکری : از آنجاکه ممکن است بسیاری از مخاطبان آثار فکری، توانایی خرید اولیه آثار را نداشته باشند اما با چند بار فروش آثار و تعدیل قیمت اولیه، امکانِ خرید برای آنها به وجود می آید.
  • ادامه دسترسی به آثار فکری: در برخی از مواقع مشاهده شده است که مالکین آثار فکری تمایلی به فروش تمام نسخ آثار خود را ندارند و قطعا برای این تصمیم خود، دلایل اقتصادی یا غیراقتصادی متفاوتی دارند برای مثال قصد تغییر ظاهری اثر یا به دلایل استراتژیک بازاریابی، قصد دارند محصولات خود را موقتا از بازار مستردد نمایند. این امکان از طریق دکترین استیفای ، برای مالکین مهیا می گردد.
  • محافظت از آثار مالکیت فکری و تداوم بقاء آثار : بسیار مشاهده شده است که چنانچه خریداران آثار فکری، نتوانند آن را مجدد بفروشند یا اجاره دهند، انگیزه کمی برای خرید خواهند داشت. دکترین استیفای حق، جریان آزادی ایجاد می کند که امکان فروش آثار را توسط خریدار اولیه مهیا می کند.
  • مصونیت حقوق مصرف کننده و مالک آثار فکری : بدین معنا که پس از فروش اولیه توسط خالق اثر، امکان قیمت گذاری توسط خریدار نیز وجود خواهد داشت که در اغلب موارد از قیمت اولیه کمتر است و همین امر موجب ایجاد رقابت بین خرده فروشان و رونق بازار می شود و  بدین ترتیب مصرف کننده نهایی، بهترین منفعت را از رقابت ایجاد شده خواهد برد.

آثار منفی دکترین استیفای حق

به نظر می رسد که بدون دکترین استیفای حق، قیمت گذاری کمتری برای آثار فکری مقرر می شد چراکه مالک آثار فکری، می توانست نظارت کامل بر روند تجاری و قدرت تغییر قیمتِ آثار خود در شرایط متفاوت را خواهد داشت. به عبارتی دیگر دکترین مذکور از موارد محدودکننده حق انحصاری مالکان فکری است اما با اعمال مقررات دکترین استیفای حق، مالک اثر، تمام مهارت و دانش خود را با انعقاد قراردادی با صرفه اقتصادی، هزینه می کند و سعی می کند بالاترین مبلغ را در ازای محصولات خود دریافت کند که دو حالت پیش می آید. حالت اول اینکه مصرف کنندگان بالقوه از خرید منصرف می شود یا با شرایط قرارداد، موافقت می کنند. این دکترین باعث گشودگی مسیر تجارت و استقلال مالک اثر برای اجاره و بیع اثر خود، محفوظ می ماند.

گردآورنده  : مریم مهردوست

منبع
امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

نظر دهید

گزارش