تولید اموال فکری - بخش اول

0 0
  • تاریخ : ۱۳۹۹/۱۰/۱
  • بازدید : 377
  • چاپ این صفحه
امتیاز 5.00 تعداد رای 1

تولید اموال فکری - بخش اول

با رشد تکنولوژی، تولیدات مبتنی بر دانش فنی گسترش پیدا کرده است که نیازمند توافقات حقوقی بین کارفرما و متخصص است. در سلسه نوشتارهای این موسسه برآنیم به نکات مهم برای توازن حقوق کارفرما یا سرمایه گذار و کارگر یا متخصص بپردازیم.

 

تولید اموال فکری – بخش اول

اموال فکری به هرآنچه که زاده تراوشات ذهنی مبتکر یا خالق اثر باشد اطلاق می شود و عموما ماهیت اولیه این اموال، ناملموس است اما قابلیت تقویم داشته و ارزش اقتصادی دارند. اختراعات، طرح های صنعتی، آثار هنری اعم از تصویری و نوشتاری و تجسمی نمونه های بارزی از تجلی تراوشات ذهنی مخترع در قالب کالا هستند. عموما فرآیند تولید این اموال، پرهزینه و نیازمند سرمایه گذاری در سطحی وسیع و خارج از توان مالی مبتکرین و مخترعین، می باشد. به ویژه اموال فکری مبتنی بر دانش فنی، بیش از سایر حوزه ها هزینه بر می باشد چراکه برای تولید محصولات مرتبط، وجود آزمایشگاه ها و پژوهشگاه های مجهز ضروری است و جز با همکاری سرمایه گذاران مسیر نمی شود. قدم بعد از تولید، بازاریابی کالای تولیدی است که آن هم نیازمند سرمایه گذاری است. بنابراین در حالت کلی می توان گفت که برای تولید اموال فکری، نیازمند دو  رکن اصلی، سرمایه گذار و نیروی متخصص هستیم که انعقاد قراردادهای تولیدی بین این دوطرف منعقد می گردد. حال این سوال مطرح می شود با توجه به نقش پر رنگ کارگر که در این نوع قراردادها، متخصص فنی است، تابع قوانین کار است یا قواعد و نکات خاصی بر آن حاکم است. اولین قدم برای شناخت این نکات، تصریح ویژگی های این نوع قراردادهاست که در ادامه به آن می پردازیم.

 قرارداد تولید اموال فکری

با توصیفات فوق، می توان نتیجه گرفت که قرارداد تولید اموال فکری در زمره قراردادهای کار قرار می گیرد . قرارداد کار عبارتست از قراردادی فی مابین کارفرما و کارگر که در آن، کارگر متعهد است در ازای وجهی معین، کاری معین اعم از بدنی یا فکری تحت نظارت کارفرما انجام دهد. پس ویژگی های قرارداد کار از جمله معوض بودن، مستمر بودن، غیرتشریفاتی (رضایی)،  الحاقی بودن و شخصی بودن تعهد کارگر یا متخصص را داراست. اما به نظر می رسد به دلیل متخصص بودن کارگر، قواعد دیگری نیز حاکم است که تا به امروز در قوانین مالکیت فکری ایران نیز، مقرره ایی خاص برای این قسم قرارداد ها پیش بینی نشده است اما  به نظر می رسد با توجه به تخصص ویژه کارگر در این قسم قراردادها، این جنس قراردادها در موارد زیر متمایز هستند.

  • لزوم علم تفصیلی به موضوع قرارداد : همانطور که می دانید معوض بودن شرط لاینفک قراردادهای کار می باشد اما در قراردادهای تولید قراردادی نیاز است طرفین به تفصیل به عوضین آگاه باشند. عموما این آگاهی به دو روش محقق می شود. روش اول – کارگر یا متخصص با توافق با کارفرما بر مبنای واحد مال فکری، عوض دریافت می کند و ممکن است دستیابی به مال مذکور، به چند  واحد یا مرحله تقسیم گردد. روش دوم – کارگر یا متخصص با توافق با کارفرما برمبنای زمان به کار رفته، عوض دریافت می کند. با این توصیف می توان نتیجه گرفت که تعهد کارگر یا متخصص در روش اول تعهد به نتیجه است و در روش دوم تعهد به وسیله است و به نظر می رسد روش اول از منظر برگشت مالی برای کارفرما یا سرمایه گذار، بهینه تر باشد.

گردآورنده : مریم مهردوست

منبع
امتیاز دهید :
به اشتراک بگذارید :

نظر دهید

گزارش